7/3/2007 - içinizdeki çocuk
Merhaba;
Canlarım sizlerle buralarda olmak çok güzel…
Sizlerin o biricik yorumlarınıda çok özlemişim. Bu hafta sizlere uzun uzun ve yeni yazılar yazıp bol bol sizin sayfalarda olurum demiştim ama işte bazı sağlık problemlerinden dolayı doktor ve hastaneye gidip gelmekten çokda sizlere olamadım ama yinede sizleri ihmal etmemek adına bir şeyler yazmak istiyorum.
Mutluluk bundan sonra mutlu olmak istiyorum. Mutluluk sanırım her yaşa göre değişen bir kavram, düşünüyorumda çocukken lavobonun başında boyum lavaboya yetişmez taburen üstüne çıkıp saatlerce sabunla oynayıp, sabundan köpükler yapmak beni deli gibi mutlu ederdi, sonunda banyonun hali annemi pek mutlu etmesede…
Biraz daha büyünce okulda ders sırasında öğretmenden gizli gizli çubuk kraker yemek, hepsini kırıp ağzıma atıp öğretmene çaktırmamak için onları emerek yerdim. Ve gizli gizli yakalanmadan bir şeyleri yapmanın verdiği keyif çok ayrıydı…
Yada okul çıkışlarında pamuk helvacının yada elma şekercinin olduğunu görmek ve ağzımın yüzümün ne hale geldiğini önemsemeden onu rahatlıkla yemek…
Daha sonra dahada büyüdüğümde soğuk karlı bir günde.. sokakta dolaşırken, lapa lapa kar yağarken nefis bir nergis kokusu burnuma çalındığında onu içime çekdiğimdeki mutluluk…işte nergis özledim. Bu kış kendime hiç nergis almadım. Ayrıca o karda ellerin üşüyüp sokakdaki kestaneciden kestane alıp onun sıcağı ile hem ellerini ısıtıp hemde kestaneyi yemenin keyfiiiii….
İşte kar deyince aklıma geldi, çocukken ayrı bir zevktir, karda oynamak, kardan adam yapmak ve kaymak, işte her yaşda alınan keyif ve mutluluk ayrı dedim ya, o çocukken karda oynamanın zevki bir başka nedense saatlerce karda oynasanda her yerin ıslansada hiç üşümezsin yada üşüsende anlamasın. Bu yaşda şimdi öyle oynayamıyorsun, onun için bırakın çocuklarınıza izin verin diledikleri gibi oynasınlar büyüdüklerinde oynamak isteselerde aynı tat ve keyifi nasıl olsa alamıyorlar.
Yazları aklıma geldi, çocukken sabah denize gidip akşama kadar sudan çıkmazdım ve hiçde çıkmak istemezdim. Annem zorla çıkartırdı denizden dudakların morarmış yeter diye…
Ve çocukluğumda bronzlaştığım gibi hiç bronlaşamadım bir daha, o zamanki güneş daha bir farklıydı işte biz fark etmesekte , dünya değişiyor. Zarar veriyoruz farkında olmadan. Şimdi denize girdiğimde çok uzun kalamıyorum istesemde güneş bana dokunuyor artık,
Çocukluğun tadı bir ayrıymış işte ama olsun içimde hala bir çocuk var, belki saatlece suda kalamıyor, saatlerce kar topu oynayamıyor ama hala elma şekeri yiyen, hala kağıt hela görünce hoplayan. Hala ufak şeylerden mutlu olan. Sizde içinizdeki çocuğu açığa çıkartın siz nelerden hoşlanırdınız bakalım????
|